"هواخوری باز است" در نخستین روزهای زندان جمله ای بی معناست. آری این جا زبان خودش را دارد..."*
نعیمه دوستدار عزیز بعد از ۱۰ روز با خانواده اش تماس گرفت و گفت که در اوین است. نعیمه روز ۱۷ بهمن بازداشت شد. روز ۱۸ و ۱۹ بهمن با خانه تماس گرفته بود، اما تا دور روز پیش مشخص نبود که در کجا نگه داری می شود. اتهام نعیمه هنوز مشخص نیست.
نمی دانم هواخوری این روزها برای نعیمه یعنی چی، اما امیدوارم این روزهای مسخره زودتر تمام شود. امیدوارم نعیمه آزاد شود و باز زندگی، آزادی. امیدوارم نعیمه دست کم کاغذ و قلمی داشته باشد تا بنویسد که هیچ چیز مثل نوشتن پناه او نیست.
* به نقل از کتاب"دربند، اما سبز" نوشته مسعود بهنود، که خاطرات او از روزهایی است که در اوین بوده.
سلام!
این نفس نیمه بالا نمی آید. از روزی که تنها خبر بی خبری از توست این نفس نیمه بالا نمی آید. نعیمه عزیز تو نیستی و ما خیلی چیزها نداریم به قول خودت
"چه چیزهای فراوانی را ندارم
نه آن قدر که بخواهم خورشید
نه آن قدرکه باید امید
و نه به اندازه کف دستی ترانه
که در گوش زمان آواز کنم
چه چیزهای فراوانی را از دست دادم و چه اندازه چیزها که هرگز به دست نیاوردم"
نعیمه عزیز تو نیستی و من مرور می کنم و به خاطر می آورم و درد. الان این ساعت که من روی تخت نرمم نشسته ام و شام گرم آماده است و توی کیفم پول است و آدم هایی هستند که دوستم دارند، تو کجایی؟ نعیمه دوستدار نازنین، محترم، باسواد و خوب تو کجایی؟ لعنتی یک خبری از خودت بده؟
ما دوست های به دردنخوردت هم نبین که از ترس در وبلاگ ها و نوشته هامان حرفی از تو نمی زنیم. ما را نبین!
دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد به اندیشیدن خطر مکن روزگار غریبی است نازنین احمد شاملو
دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد
روزگار غریبی است نازنین
و عشق را کنار تیرک راهوند تازیانه می زنند
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد
روزگار غریبی است نازنین
و در این بن بست کج و پیچ سرما
آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند
آنکه بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم
دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد
روزگار غریبی است نازنین
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
آنک قصابانند بر گذرگاهان مستقر با کُنده و ساطوری خون آلود
و تبسم را بر لبها جراحی می کنند
و ترانه را بر دهان
کباب قناری بر آتش سوسن و یاس
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد
ابلیس پیروز مست سور عزای ما را بر سفره نشسته است
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد
پیر شده، پیری اش آن قدر هست که من را شکل مادرش ببیند و من را به اسم او صدا بزند. پیری اش آن قدر شده که در عکس های من دنبال شباهت های من با مادرش بگردد. عکس ها را می گذارد جلویش و با لبخند می گوید : «به خدا داری شبیه مامانم می شی.»
...
پیر شده، پیری اش آن قدر هست که دلش می خواهد مدام از کودکی اش و از مادرش حرف بزند. پیری اش آن قدر شده که می خواهد بگوید در زندگی اش آدم خوبی بوده، یا حتی اگر آدم خوبی نبوده پدر خوبی بوده. پیری اش آن قدر شده که وقتی یک سر درد می آید سراغش فکر می کند دارد می میرد و می خواهد به من بگوید چه قدر نگران من است. می خواهد بگوید بیشتر از آن چه مادرش او را دوست داشته من را دوست دارد و ادامه بدهد که از مادرم من را بیشتر دوست دارد.
...
مادر پیر شده و این روزها بیش تر از همیشه به مادر احتیاج دارد. پدر پیر شده ... بنجامین باتن چه خوش بخت بود که در پیری مادر داشت
۲- مظهر سانسور رژیم رضاشاه٬ «محمدمعلمی خان» بود که نام خانوادگی «مطبوعات» را برای خود انتخاب کرده بود. (از سیدضیا تا بختیار/مسعودبهنود)
پ.ن: تو٬ تو چه طور شب ها سرت را می گذاری زمین و می خوابی؟ تو٬ تو چه طور از ناراحتی نمی میری؟ عمو یادگار واقعا خوابی یا بیدار؟
مردم منتظرند. از اول هم به عشق شنیدن و خواندن «مرغ سحر» آمدند. خواننده بیتی را به آوای بلند می خواند «از خون جوانان وطن لاله دمیده»٬ خانمی با مانتو و شلوار تیره از پشت پرده روی سن می آید و کاغذی را دست خواننده می دهد. خواننده سریع جمعش می کند و می خواهد خداحافظی کند. مردم سالن را ترک نمی کنند. در حالی که برای گروه دست می زنند می گویند که قرار بود آن ها مرغ سحر را بخوانند. خواننده سعی می کند مردم را توجیه کند که نمی تواند این شعر را بخواند. مردم قانع نمی شوند و خودشان با صدای بلند شروع می کنند.
«مرغ سحر ناله سر کن
داغ مرا تازه تر کن
ز آه شرر بار، این قفس را
بر شکن و زیر زبر کن
بلبل پر بسته ز کنج قفس درا
نغمه آزادی نوع بشر سرا
وزنفسی عرصه این خاک توده را
پر شرر کن»
خواننده نمی داند چه کار کند چند لحظه پشت پرده را نگاه می کند و اجازه خواندن مرغ سحر داده می شود. خواننده و نوازندگان دوباره می نشینند. مردم برایشان دست می زنند. بعضی ها دست بندهای سبزشان را بیرون می آورند و دست هایشان را به علامت پیروزی بیرون می آورند. مردم هم صدا با خواننده ناله سر می دهند.
«ظلم ظالم، جور صیّاد
آشیانم، داده بر باد
ای خدا، ای فلک، ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن!
نو بهار است، گل به بار است
ابر چشمم، ژاله بار است
این قفس، چون دلم، تنگ و تار است.
شعله فکن در قفس ای آه آتشین
دست طبیعت گل عمر مرا مچین!
جانب عاشق نگه ای تازه گل، از این
بیشتر کن! بیشتر کن! بیشتر کن!
مرغ بیدل، شرح هجران،
مختصر، مختصر کن!»
پ.ن: نعیمه با حسرت می گوید :«چند سال است مردم برای آزادی این شعر را می خوانند!»
علی نزد عثمان رفت و گفت :«... روز رستاخیز امام ستمگر را بیاورند و او را نه یاری بود٬ نه کسی که از سوی او پوزش خواهد پس او را در دوزخ افکنند و در آن چنان گردد که سنگ آسیا گردد. سپس او را در ته دوزخ استوار بندند.»*
* بخشی از کتاب «علی از زبان علی» نوشته دکتر سید جعفر شهیدی
همه اتفاق هايي كه نبايد مي افتاد٬افتاد از تقلب در انتخابات تا كشتن مردم و حالا برپايي دادگاهي كه همه شرايطش بسيار بسيار ناراحت كننده و مضحك است. صفتي سراغ داريد براي توصيف دادگاه ديروز؟ دادگاه دردناك؟ دادگاه بي رحمانه؟ دادگاه خنده دار؟ دادگاه نمايشي؟ دادگاه شكنجه گر؟ چه صفتي براي توصيف اين دادگاه سراغ داريد؟
حالا قرار است از اين نمايش چه استفاده اي شود؟ ما بترسيم؟ خاتمي٬ كروبي و موسوي بترسند؟ حقيقت بترسد؟ چه كسي قرار است بترسد؟ ما هر چه را بايد از دست داده باشيم از دست داده ايم٬ حالا دقيقا بايد از چه اتفاقي بترسيم؟
«ای عرش کبریایی
چیه پس تو سرت؟
کی با ما راه میآیی
جون مادرت؟»
پ.ن۱: «تهران انار ندارد» نام فیلمی است از مسعود بخشی.این فیلم٬ که درباره تاریخ تهران و امروز این شهر است٬ این روزها روی پرده سینماهای تهران است.
پ.ن۲ :«نميبينيم كه براي اثبات «صحت انتخابات» آنقدر دست حاكميت كودتا خالي است كه محتاج مهر تأييد «اصلاح طلبان در بند» است.» یادداشت احمد قابل با عنوان«تجاهر به فسق» درباره دادگاه اخیر بخوانید.
